Nordycy na czele — fala skandynawska

JEŚLI chodzi o pracę zagraniczną, Skandynawia radzi sobie nieźle. Szwecja, Dania i Norwegia mają zaledwie 20 milionów mieszkańców, a mimo to ich obywatele często kierują organizacjami o zasięgu globalnym. Jens Stoltenberg, były premier Norwegii, przejmuje obowiązki szefa NATO od byłego premiera Danii Andersa Fogha Rasmussena. Thorbjorn Jagland, kolejny były premier Norwegii, właśnie wygrał drugą kadencję w Radzie Europy. Teraz uwaga skupiona jest na obecnej premier Danii Helle Thorning-Schmidt, która jest faworytką do następcy belgijskiego Hermana Van Rompuya na stanowisku przewodniczącego Rady Europejskiej.

Wraz z szefem polityki zagranicznej Unii Europejskiej i szefem Eurogrupy ministrów finansów stanowisko to powinno zostać obsadzone na szczycie UE 16 lipca, po zatwierdzeniu przez Parlament Europejski luksemburskiego Jean-Claude'a Junckera na przewodniczącego Komisji Europejskiej. Thorning-Schmidt wyparła się jakiegokolwiek zainteresowania, twierdząc, że ma nadzieję poprowadzić socjaldemokratów do kolejnego zwycięstwa w wyborach w przyszłym roku. Jednak w 2009 roku Fogh Rasmussen prowadził podobną grę, wielokrotnie zaprzeczając jakiemukolwiek zainteresowaniu NATO. Potem twierdził, że „bycie kandydatem” i „akwizycja” to odrębne kwestie. Prawdziwą wadą pani Thorning-Schmidt jest to, że Dania nie należy do strefy euro. Ale jako kobieta z centrolewicy równoważy Junckera. Jest także żoną syna Neila Kinnocka, byłego przywódcy brytyjskiej Partii Pracy i komisarza europejskiego.

Inni politycy są mniej nieśmiałi. Były centroprawicowy premier Finlandii Jyrki Katainen ustąpił ze stanowiska, aby szukać dużej międzynarodowej pracy. Obecnie jest tymczasowym komisarzem ds. ekonomii (zastępuje innego Fina, Olliego Rehna) i może pozostać na stanowisku Eurogrupy lub objąć tę funkcję. Minister spraw zagranicznych Szwecji (i inny były premier), Carl Bildt, jest potencjalnym kandydatem na stanowisko odpowiedzialne za politykę zagraniczną, choć niektórzy uważają go za zbyt szorstkiego.

Co daje Nordom przewagę? Jedna z odpowiedzi jest taka, że ​​nie stanowią one zagrożenia dla dużych krajów. Innym jest to, że historia kompromisów parlamentarnych daje im zdolność przekraczania podziałów ideologicznych. Minęło dużo czasu, odkąd jakikolwiek kraj nordycki miał rząd większościowy jednopartyjny. Rząd Katainena 2011-14 był mozaiką sześciu partii. Istnieje jednak granica liczby Nordyków, których świat może wchłonąć. Bez względu na to, jak doskonałe będą, nie wszystkie zdobędą nagrody.