Pierwsza oferta publiczna

Pierwsza oferta publiczna

NA10 maja Uber, największa na świecie firma zajmująca się przewozami osób, notowana na nowojorskiej giełdzie papierów wartościowych i szybko tankowana.

W chwili publikacji „The Economist” cena akcji wynosiła 41,29 dolarów, 8% poniżej ceny notowań. Pierwszego dnia notowań inwestorzy stracili około 650 mln dolarów. Niektórzy nazywają to najgorszą w historii pierwszą ofertą publiczną (IPO). Może jednak dać impuls do świeżego myślenia o tym, w jaki sposób szybko rozwijające się start-upy powinny upubliczniać. I nawet gdy debiutowały pierwsze akcje Ubera, jedna z takich innowacji uzyskała zgodę z

Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC), główny amerykański organ nadzoru finansowego.

Giełda długoterminowa (LTSE) ma siedzibę w San Francisco i jest wspierana przez luminarzy z Doliny Krzemowej,w tym Marc Andreessen, Reid Hoffman i Peter Thiel.Ożywiają ich słabości konwencjonalnych giełd, jeśli chodzi o start-upy.

Takie czynniki jak wyniki kwartalne, krótka sprzedaż i transakcje o wysokiej częstotliwości odwracają uwagę od budowania przedsiębiorstw w dłuższej perspektywie, mówi Eric Ries, szef LTSE i autor książki „The Lean Startup”.

Nie wszystkie takie rozrywki są niepożądane. Rynki publiczne mogą wprowadzić dyscyplinę w źle zarządzanych start-upach. Krótcy sprzedawcy pomagają firmom zachować uczciwość. Na przykład wykrycie oszustwa w Theranos, gdyby firma badająca krew była publiczna, prawdopodobnie nie zajęłoby im dużo czasu.

Niemniej jednak zwolennicy LTSE coś mają. Startupy starają się zachować prywatność tak długo, jak to możliwe oraz przyznawanie akcji dających większe prawa głosu ich założycielom, gdy w końcu wejdą one na giełdę. Z kolei duzi prywatni inwestorzy, w tym fundusze skarbowe i fundusze hedgingowe, wpompowali miliardy w „jednorożce” (prywatne firmy wyceniane na ponad 1 miliard dolarów), przechwytując większość wartości, którą tworzą, pozostawiając niewiele inwestorom na rynkach publicznych.