Otwarty plan bankowości europejskiej: obiecana rewolucja finansowa właśnie się rozpoczęła

Mało kto spodziewał się nocnej sensacji. Mimo to 13 stycznia 2018 roku miał być wielkim krokiem w kierunku wystawienia systemów bankowych Unii Europejskiej na cyfrową konkurencję. Weszła w życie zmieniona dyrektywa UE w sprawie usług płatniczych (psd2); podobnie zrobił brytyjski wariant Open Banking, będący owocem dochodzenia prowadzonego przez krajowy organ nadzoru nad konkurencją. Rok później niewiele wskazuje na to, aby doszło do paniki związanej ze zmianą banku. Jednak postęp następuje po cichu.

Zasadniczo nowe przepisy mają na celu zapewnienie, że technologia cyfrowa zaostrzy konkurencję, rozluźniając kontrolę banków nad danymi finansowymi klientów, ale bez uszczerbku dla bezpieczeństwa. Umożliwiają stronom trzecim, czy to firmom technologicznym, czy innym bankom, gromadzenie informacji z kilku kont – za zgodą klientów – w jednym miejscu, dzięki czemu ludzie mogą lepiej zarządzać swoimi finansami. Ułatwiają także firmom zewnętrznym płacenie sprzedawcom internetowym bezpośrednio z kont klientów.

Otwarta bankowość jest obowiązkowa tylko dla dziewięciu największych brytyjskich banków, chociaż inne się do niej zgłosiły. Nie wszystkie były gotowe od początku. „Przez ostatnie 200 lat banki skupiały się na przechowywaniu danych klientów i nie pozwalaniu nikomu innemu uzyskać do nich dostępu” – mówi Emmet Rennick z firmy konsultingowej Oliver Wyman. „W ciągu ostatniego roku lub dwóch powiedziano im: «Nie na tym polega gra». Jednak poprawili swoje podejście. Niektórzy wdrażają własne aplikacje agregujące. Średni czas reakcji api banków — oprogramowania umożliwiającego dostęp do dozwolonych danych – do zapytań stron trzecich zmniejszyła się o połowę w okresie od lipca do listopada.

Mimo to Jaidev Janardana, dyrektor naczelny Zopa, brytyjskiego pożyczkodawcy internetowego, twierdzi, że największym ulepszeniem byłoby płynniejsze połączenie między aplikacją Zopa na smartfony a aplikacjami banków potencjalnych pożyczkobiorców. (Wcześniej kandydaci musieli przesyłać pliki PDF z wyciągami bankowymi w celu potwierdzenia swoich dochodów; teraz Zopa może przeglądać interfejsy banków). Tylko połowa wnioskodawców, którzy dotarli do tego etapu, kończy go: w bankach z najbardziej nieporęcznymi aplikacjami wystarczyło zaledwie {{1} }% Do.

To, jak apis banków będzie funkcjonować w innych częściach Europy, również jest drażliwym pytaniem. Dopóki nie zostanie udzielona odpowiedź, „ważne elementy krajobrazu politycznego i regulacyjnego pozostaną niejasne” – mówi Daniel Kjellen z Tink, szwedzkiego agregatora kont. W zeszłym roku Europejski Urząd Nadzoru Bankowego, organ regulacyjny, opracował standardy techniczne, które mają wejść w życie we wrześniu. Banki powinny mieć gotowe interfejsy API na długo przed tym terminem, aby osoby trzecie mogły je przetestować, a organy regulacyjne zatwierdziły.

Firmy z branży technologii finansowych obawiają się na przykład, że banki będą przekierowywać klientów do ich własnych aplikacji w celu autoryzacji wykorzystania danych. Może to sprawić, że proces będzie uciążliwy i zniechęci ludzi do korzystania z nowych usług. Inną obawą jest to, że standardy mogą się rozprzestrzeniać, podnosząc koszty stron trzecich i niewiele przyczyniając się do ujednolicenia europejskich rynków bankowych. Grupa Berlińska, w skład której wchodzi dziesiątki banków i firm finansowych, opublikowała wspólne ramy. Niektóre organy regulacyjne promują także standardy krajowe.

Otwartym pytaniem jest, jaki jest apetyt Europejczyków na bardziej otwartą bankowość. Ludzie notorycznie niechętnie porzucają swoje banki. Istnieją jednak oznaki ukrytego popytu: Yolt, agregator należący do holenderskiego banku ing, może już pochwalić się ponad 500000 brytyjskimi użytkownikami; banki internetowe robią furorę. W 2019 r. zarówno banki, jak i start-upy mogą zbliżyć się do odpowiedzi.